همه ما می‌دانیم که دندان‌های شیری بالاخره می‌افتند پس با وجود هزینه‌های بالای دندانپزشکی و بچه‌ای که از دندانپزشکی می‌ترسد آیا واقعا لازم است که دندان شیری کودک را درمان کنیم؟ اگر نهایتا دندان شیری کودک را بکشیم که درد او برطرف شود مگر دوباره دندان در نمی‌آورد؟ اینها ممکن است سوال‌های خیلی از والدین باشند.

در ابتدا باید به این نکته مهم اشاره کنیم که دندان شیری نقش بسیار مهمی در جویدن دارد و کودکانی که دندان شیری پوسیده دارند یا دندانهای زیادی را کشیده‌اند قادر به خوردن برخی از غذاها نیستند و بیشتر به مشکلات گوارشی مثل یبوست دچار هستند. اغلب بدغذا هستند و به دلیل نرسیدن برخی مواد مغذی به بدن آنها اغلب دچار مشکلات بداخلاقی و کاهش رشد هستند.

دندان‌های شیری جلویی در سن هفت سالگی و دندان‌های شیری عقبی در سن ده الی دوازده سالگی می‌افتند. اگر دندان‌های شیری زودتر از موقع کشیده شوند باعث کج درآمدن دندان دائمی می‌شود برای همین وقتی دندان شیری را می‌کشیم جای آن را با وسیله ای به نام فضانگهدار نگه می‌داریم.

پس دندان های شیری کودک اهمیت زیادی دارند و نباید نسبت به آنها بی‌تفاوت بود. دندان‌ شیری هم ریشه دارد و هم عصب بنابراین وقتی پوسیدگی دندان‌شیری زیاد شود باید درمان عصب‌کشی انجام داد و پس از آن روی دندان روکش‌های مخصوص دندان شیری قرار داده می‌شود. اگر کودکان از همان ابتدا که دندان شیری آنها رویش می‌کند مراقبت های لازم را دریافت کنند از پوسیدگی دندانها جلوگیری می‌شود.

مراقبت لازم یعنی وقتی اولین دندان شیری رویش کرد دندان کودک با یک قطعه گاز مرطوب تمیز شود. شیر خوردن شبانه از یکسالگی به بعد قطع شود. وقتی تعداد دندان‌های شیری بیشتر شد از مسواک و خمیردندان مخصوص کودک البته به اندازه یک عدس کوچک برای تمیز کردن دندان‌های کودک استفاده شود. دندانپزشک کودک باید در حدود سن یکسالگی کودک را معاینه کند و توضیحات لازم جهت پیشگیری از پوسیدگی را به والدین بدهد. کارهای پیشگیری از پوسیدگی نظیر فلورایدتراپی می‌تواند در جلوگیری از پوسیده شدن دندان کودک بسیار کمک کننده باشد. به جهت رشد صحیح و مناسب دندانها و استخوانهای کودک میزان ویتامین D و کلسیم بدن کودک باید با انجام آزمایش خون اندازه‌گیری شود و در صورت کمبود سریعتر جبران شود.